«Nire zortea pobrea, pobrea jaio izana izan zen; izan ere, ez nuen inolako ahaleginik egin behar izan ezarritako botere guztiari, Elizari, jabetza pribatuari eta Estatuari errespetua galtzeko». — Lucio Urtubia

Lanbidez igeltseroa, debozioz anarkista, kontrabandista, desertorea, erbesteratua, faltsutzailea eta lapurra, senarra eta familia baten aita…

Lucio Urtubia Cascanten jaio zen, Nafarroan, errepublikano baten eta familia pobre baten semea. Aita minbiziaren aurkako botikak ordaindu ezin izan zituelako sufrituz hil zen. Bizimodua ateratzen Valcarlosen hasi zen, Frantziatik ekartzen zituen oinarrizko produktuekin salerosketan eta kontrabandoan arituz. Logroñora joan zen soldadutza egitera, eta kontrabandoarekin jarraitu zuen. Sumindu egin zen Espainia gerrara eraman zuten militar haiek denetarik zutela ikustean, herria gosez hiltzen ari zen bitartean. Harrapatu egin zuten, desertatu eta Parisera erbesteratu zen; han, eraikuntzaren sektorean ibilbide profesionala egin zuen. Han ezagutu zituen langile anarkistak, intelektualak eta artistak. Han gertatu zen haren esnatze ideologikoa: ez zen komunista, beti bere burua halakotzat hartu izan bazuen ere, anarkista baizik.

Iraultzaren alde borrokatzen hasi zen, inoiz beharrezkoa izateari utzi ez zion utopia baten alde. Berdintasunaren, klaseak ezabatzearen, askatasunaren, antifaxismoaren eta antikapitalismoaren alde borrokatzen zuen. Eta sobera frogatu zuen hori: kartzelan egon zen bankuei egindako lapurreta edo desjabetze ugariengatik, berak esaten zien bezala, eta munduko bankurik handienari iruzur egin zion bidaia-txeke faltsuen bidez.
Kapitalista zoriontsu orok bezala, aberastuta erretiratu eta bizitzen jarraitu ahal izango zuen, baina ez zuen halakorik egin. Irabazten zuen guztia kausa antifaxista eta anarkistari ematen zion, baita borrokan espetxeratutako edo hildako kideen emazteei eta amei ere.
Albert Camus ezagutu zuen, beste askoren artean, eta Ernesto Guevararekin ere elkarlanean aritu zen. AEBak ezegonkortzeko dolar faltsuak egitea ere proposatu zion, baina Chek ez zuen onartu.

Benetako Robin Hood izan zen: ez zuen inoiz inor hil, gorroto zuen bankuetako langileei pistola apuntatzea, eta ez zion inoiz utzi igeltsero-lanean aritzeari.

Iraultza behetik egiten da, bestela ez da iraultzarik izango; iraultza feminista da, bestela ez da iraultzarik izango. Benetako antisistemak ezin dira inoiz neofaxistak izan, ezta gaur egun askatasunaren izenean kapitalaren alde lan egiten duten teknofaxistak ere.

«Niretzat, askatasuna Jainkoa bezalakoa da; ezin dut azaldu». Grande Lucio Urtubia 1931-2020.